CETA, TTIP, TiSA…Przegląd umów handlowych Unii Europejskiej

Unia Europejska negocjuje szereg umów handlowych z partnerami na całym świecie, ale porozumienia te mogą wejść w życie tylko za zgodą Parlamentu Europejskiego.

Infographic illustration on EU's trade agreements
Umowy w trakcie negocjacji

W środę, 25 października, posłowie będą dyskutowali o nadchodzących negocjacjach ws. umów handlowych z Australią i Nową Zelandią. To jednak nie jedyne porozumienia, w sprawie których będą lub są już prowadzone rozmowy.

Znaczenie umów handlowych
Umowy handlowe są dla UE bardzo ważne, ponieważ stanowią kluczowy czynnik wzrostu gospodarczego. W 2015 r. Unia Europejska była największym na świecie eksporterem i importerem towarów i usług obejmującym 32,15% światowego handlu – w ten sposób wyprzedziła USA (12,01%) i Chiny (10,68%). Umowy handlowe stwarzają nowe możliwości biznesowe dla europejskich firm, co przekłada się na nowe miejsca pracy oraz większy wybór i niższe ceny dla kosumentów.

Istnieją obawy, że porozumienia handlowe mogą doprowadzić do zwolenień w niektórych sektorach ze względu na zwiększoną konkurencję, jednak umowy te zawsze tworzą więcej miejsc pracy niż niszczą. Inną obawą jest to, że mogłyby prowadzić do tego, że wysoka jakość standardów żywności zostałaby obniżona. Ponieważ jednak UE stanowi tak duży rynek, jest w stanie narzucić normy zagranicznym przedsiębiorstwom. Dla Parlamentu Europejskiego normy jakości są zawsze czerwoną linią w umowach handlowych, a każda próba ich obniżenia może być powodem do odrzucenia danej umowy w całości.

Poza tym unijni negocjatorzy często umieszczają w umowach handlowych klauzule dotyczące praw człowieka i praw pracowniczych, które pomogą poprawić sytuację w kraju czy regionu, którego dotyczy dane porozumienie.

Przeczytaj więcej o tym, co robi Parlament Europejski, by zniwelować negatywne skutki globalizacji.

   

Rodzaje umów
Unia Europejska zawiera różnego rodzaju umowy z państwami i organizacjami międzynarodowymi – jedne dotyczą redukcji albo barier celnych, a inne ustanowienia unii celnej poprzez zniesienie ceł i wprowadzenie wspólnego cła na import zagraniczny.

Umowy nie dotyczą jedynie ceł, ale także inwestycji i sposobów rozwiązywania sporów, czy barier pozataryfowych, czyli związanych np. z standardami jakości produktów.

CETA i TTIP
CETA, czyli kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa z Kanadą, to jedna z niedawno uzgodnionych umów. Negocjacje zakończyły się we wrześniu 2014 roku, umowa została podpisana 30 października 2016, a 15 lutego 2017 Parlament Europejski wyraził zgodę na jej wejście w życie. Obecnie umowa weszła w życie warunkowo.

   

Transatlantyckie Partnerstwo w dziedzinie Handlu i Inwestycji (TTIP) to umowa budząca szereg kontrowersji dotyczących między innymi standardow produktów i metod rozwiązywania sporów. becnie negocjacje są zawieszone, a nowa amerykańska administracja definuje swoje cele w zakresie polityki handlowej.

Azja
6 lipca 2017 roku UE i Japonia porozumiały się w sprawie najważniejszych elementów umowy o partnerstwie gospodarczym, ale nadal trwają rozmowy w pewnych kwestiach takich jak np. ochrona inwestycji. Zakończenie negocjacji planowane jest jeszcze w tym roku, a w kolejnym decyzje podejmą Parlament Europejski i państwa członkowskie.

Obecnie z Chinami UE nie prowadzi rozmów handlowych, ale toczą się inne rokowania, np. w sprawie kompleksowej umowy w sprawie inwestycji. Rozmowy rozpoczęły się w listopadzie 2013 roku, a ostatnia runda negocjacji zakońćzyła się w Pekinie 9 października 2017 roku.

Poza tym Unia prowadzi negocjacje handlowe również z innymi azjatyckimi państwami:

  • Malezją (rokowania na półmetku),
  • Indonezją (trzecia runda negocjacji odbyła się w sierpniu 2017 roku),
  • Tajlandią (do tej pory odbyły się 4 rundy negocjacji),
  • Filipinami (nie ustalono jeszcze daty kolejnej rundy rozmów),
  • Myanamarem (do tej pory odbyły się 4 rundy negocjacji),
  • Indiami (trwa dyskusja o ew. wzniowieniu rozmów).

Ameryka Łacińska
W Ameryce Łacińskiej negocjacje toczą się z Mercosurem (ostatnia runda rokowań miała miejsce w Brasilii, 2-6 października br.) i z Meksykiem (piąta runda negocjacji odbyła się 25-29 września br.).

Afryka Północna i Bliski Wschód
W regionie Unia Europejska toczy się szereg negocjacji – osiem dotyczy umów stowarzyszeniowych ze szczególnym uwzględnieniem pobudzenia handlu. Trwają rozmowy, w wyniku których umowy mają zostać rozszerzone na sektory takie jak rolnictwo i przemysł.

Handel usługami
Innym porozumieniem jest umowa o handlu usługami (TiSA), w sprawie której negocjacje toczy 23 członków WTO, w tym UE. Rozmowy trwają od kwietnia 2013 roku, mają na celu wzmocnienie międzynarodowych przepisów w sektorze usług finansowych, cyfrowych, czy transportowych. Rozmowy zostały zawieszone jesienią 2016 roku.

Rola Parlamentu Europejskiego
To Komisja Europejska reprezentuje państwa członkowskie w negocjacjach handlowych na podstawie mandatu, który od nich otrzymuje. Parlament Europejski nie uczestniczy w negocjacjach, ale jest regularnie informowany o postępach. Porozumienia w ostatecznym kształcie muszą zostać zaakceptowane przez posłów, by mogły wejść w życie. Parlament Europejski może przyjąć albo odrzucić umowę, ale nie może wprowadzić do niej poprawek. Parlament pokazał już, że w przypadku poważnych wątpliwości umowy odrzuca – stało się tak w przypadku porozumienia ACTA w 2012 roku.

Aktualizacja artykułu opublikowanego 19 października 2016.

Obserwuj Parlament Europejski na Twitterze, by być na bieżąco.

 

20171024pht86729-cl1
Umowy obowiązujące albo czekające na podpis/ratyfikację

 

Więcej informacji oraz filmy na ten temat znajdziesz tutaj.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s